Коррупсия яке аз масъалаҳои муҳими ҷомеа!
Коррупсия ва таъсири манфии он ба ҷомеаи имрӯза яке аз масъалаҳои муҳими рӯз ба ҳисоб рафта, метавонад ба рушди давлат, фаъолияти самараноки ташкилоту муассисаҳо ва эътимоди шаҳрвандон таъсири манфӣ расонад. Тавре Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ -– Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид намудаанд: «Коррупсия яке аз хатарҳои асосии ҷомеа буда, ба пешрафти соҳаҳои мухталифи ҳаёти давлату ҷамъият халали ҷиддӣ ворид месозад».
Ин падида ба фаъолияти ташкилоту муассисаҳо таъсири манфӣ расонида, метавонад боварии мардумро ба кори онҳо коҳиш диҳад. Барои пешгирии зуҳуроти коррупсионӣ танҳо фаъолияти мақомоти дахлдор кофӣ набуда, иштироки ҳар як шаҳрванд низ зарур мебошад. Ҳар як корманд вазифадор аст, ки уҳдадориҳои хизматии худро бо масъулияти баланд иҷро намуда, талаботи қонунгузориро риоя намояд.
Коррупсия танҳо гирифтани пора набуда, метавонад дар шаклҳои гуногун дар фаъолияти хизматӣ зоҳир гардад. Истифодаи нодурусти мансаб ба манфиати шахсӣ, истифодаи маблағҳои давлатӣ бар хилофи мақсади муайян ва дигар амалҳое, ки ба манфиатҳои давлату ҷомеа зарар мерасонанд, аз ҷумлаи зуҳуроти номатлуби ин падида мебошанд.
Ҳар як корманд бояд дарк намояд, ки вазифаи хизматӣ пеш аз ҳама масъулият дар назди давлат ва ҷомеа мебошад. Яке аз сабабҳои пайдо шудани ҳолатҳои коррупсионӣ муносибати нодуруст ба вазифаи хизматӣ ва истифодаи мақоми ишғолнамуда барои ба даст овардани манфиати шахсӣ мебошад. Паст будани сатҳи маърифати ҳуқуқӣ низ метавонад боиси муносибати нодуруст ба қонун гардад. Аз ин рӯ, ҳар як шаҳрванд бояд ҳуқуқу уҳдадориҳои худро донад ва ҳангоми иҷрои онҳо талаботи қонунгузориро риоя намояд.
Коррупсия метавонад ба иқтисодиёти давлат низ таъсири манфӣ расонад ва истифодаи маблағҳои давлатӣ ва дигар захираҳоро ғайрисамаранок гардонад. Маблағҳое, ки барои рушди соҳаҳои гуногун пешбинӣ шудаанд, бояд танҳо мувофиқи мақсади муайян истифода шаванд. Дар фаъолияти молиявӣ риояи тартиби муқарраргардида ва дурустии ҳуҷҷатҳо аҳамияти муҳим дошта, масъулияти кормандони соҳаи молия, аз ҷумла муҳосибон, хеле баланд мебошад.
Муҳосибон бо ҳуҷҷатҳои молиявӣ, ҳисоботҳо ва дигар санадҳои марбут ба маблағгузорӣ кор мекунанд ва бояд дар фаъолияти худ дақиқкор, масъул ва поквиҷдон бошанд. Ҳар як ҳуҷҷати молиявӣ бояд бодиққат санҷида шуда, маълумоти дар он дарҷгардида ба воқеият мувофиқат намояд. Ҳуҷҷати нодуруст ё маълумоти носаҳеҳ набояд бе санҷиш қабул ва тасдиқ карда шавад. Дар сурати ошкор гардидани хатогӣ ё номувофиқатӣ он бояд сари вақт муайян ва барои ислоҳ пешниҳод гардад.
Шаффофияти фаъолияти молиявӣ яке аз роҳҳои муҳими пешгирии ҳолатҳои коррупсионӣ мебошад. Маблағҳои ташкилот бояд тибқи тартиби муқарраргардида ва мақсади пешбинишуда истифода шуда, ҳар як амалиёти молиявӣ бо ҳуҷҷатҳои тасдиқкунанда таъмин бошад. Назорати дохилӣ низ метавонад барои пешгирии хатогиҳо, таъмини шаффофият ва коҳиш додани хавфи қонуншиканӣ мусоидат намояд.
Дар ҷойи кор бояд муҳити солим ва муносибати дуруст ба қонун ташаккул ёбад. Ҳар як корманд бояд донад, ки кадом амалҳо тибқи қонун иҷозат дода мешаванд ва кадом рафторҳо ба талаботи қонунгузорӣ мухолифанд. Дар ин раванд шаҳрвандон низ нақши муҳим доранд. Онҳо бояд ҳуқуқҳои худро донанд, масъалаҳои кории худро бо роҳҳои қонунӣ ҳал намоянд ва ба амалҳои ғайриқонунӣ мусоидат накунанд.
Ҷавонон низ дар пешгирии коррупсия нақши муҳим доранд, зеро онҳо ояндаи ҷомеа ва давлат мебошанд. Тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи эҳтиром ба қонун, меҳнати ҳалол, масъулиятшиносӣ ва поквиҷдонӣ барои ташаккули ҷомеаи солим аҳамияти калон дорад. Ҳар як ҷавон бояд дарк намояд, ки дониш, малака ва меҳнати ҳалол метавонанд асоси пешрафти шахсӣ ва рушди ҷомеа бошанд.
Ростқавлӣ ва поквиҷдонӣ аз ҷумлаи арзишҳои муҳими инсонӣ буда, дар фаъолияти хизматӣ аҳамияти махсус доранд. Корманд бояд вазифаи худро бе истифодаи манфиати шахсӣ ва бо риояи талаботи қонун иҷро намояд. Ҳангоми қабули ҳар гуна қарор пеш аз ҳама бояд ба қонун, манфиатҳои давлату ҷомеа ва масъулияти хизматӣ таваҷҷуҳ зоҳир карда шавад.
Мубориза бо коррупсия танҳо вазифаи як мақомот ё сохтори алоҳида набуда, масъулияти тамоми ҷомеа мебошад. Роҳбарон бояд шаффофияти фаъолияти ташкилотро таъмин намоянд, кормандон уҳдадориҳои худро софдилона иҷро кунанд ва шаҳрвандон низ ба риояи қонун саҳми худро гузоранд.
Шаҳрвандон бояд дар ҳолати мушоҳида намудани қонуншиканӣ бетараф набошанд ва масъалаҳоро тавассути роҳҳои қонунӣ ҳал намоянд. Пешгирии коррупсия аз муносибати ҳар як инсон ба қонун, вазифа ва масъулияти худ оғоз меёбад. Агар ҳар як корманд уҳдадориҳои худро дуруст ва софдилона иҷро намояд, муҳити корӣ низ солим, шаффоф ва боэътимод мегардад.
Ҷомеаи солим аз шаҳрвандони масъул, қонунпазир ва поквиҷдон ташаккул меёбад. Аз ин рӯ, ҳар яки мо бояд кӯшиш намоем, ки талаботи қонунро риоя намуда, ба меҳнати ҳалол эҳтиром гузорем. Пешгирии амалҳои коррупсионӣ танҳо мубориза бо қонуншиканӣ набуда, саҳм гузоштан дар таҳкими қонуният, рушди ҷомеа ва таъмини ояндаи устувори давлату миллат мебошад.
Амонов Баҳодур-Сардори Раёсати молияи Муассисаи давлатии
«Маркази рушди ҳунармандӣ ва малакаҳои касбии муосир»
